Στο πανέμορφο χωριό της Κοιλάδος στον νομό Αργολίδος διοργανώνεται για πρώτη φορα παζάρι με χειροποίητα είδη και παραδοσιακά προϊόντα φτιαγμένα με κέφι και μεράκι αποκλειστικά από τις γυναίκες της Κοιλάδας.
 

Για δηλώσεις συμμετοχής. Evgenia Toussa Kokkoni και στο τηλέφωνο 6989658711 μέχρι 15/7.

 

Θα χαρουμε να σας δούμε όλους εκεί.

My very first award...
Καλέ ένα βραβείο, ώπ δίκο μου ειναι!!! Αυτό το βράβειο ήρθε απο τονJohn Fass και το μπλογκ του http://alquimistasgr.blogspot.gr/ που σύνιστω αν δε το έχετε ήδη κανει να το επισκεφτέιτε άμεσα.

• 
  

Σ΄ευχαριστω πάρα πολυ!

  Οι ερωτήσεις είναι:

1) Τι σας οδήγησε να ξεκινήσετε το blog σας?

Χμμμμ. Νομίζω ήταν εσωτερικη παρόρμηση της στιγμής πάντα έγραφα  και αγαπούσα τα παραμύθια

απλά τώρα το μοιράζομαι και ταυτόχρονα ανακαλύπτω και αλλους κόσμους.

2) Ποιο το θέμα του blog/με τι ασχολείται.

Ότι με ταξίδευει οτι με πάει σε άλλη διάσταση και ότι είναι για μένα η όμορφια της παραμυθούπολης.

3) Από που βρίσκεται την έμπνευσή σας.

Από οτιδήποτε και απο τίποτα....

4) Σχεδιάζεται από πριν το περιεχόμενο του blog σας;

Ναι και μερικές φορές μου παίρνει καίρο πριν συνέχισω κατι θέλω να ειναι 100% μέσα απο την καρδια μου

5) Έχετε νέες ιδέες για το μπλοκ σας;

Οχι ακόμα, αλλα είμαι ανοιχτή σε προτάσεις.

6)Πόσο χρόνο αφιερώνετε στο blog σας;

Ανάλογα την έμπνευση.

7)Ποια είναι η καλύτερη στιγμή για εσάς να δημιουργήσετε;

Αναλόγα την έμπνευση

 

8)Τι θα θέλατε να ξέρει ο κόσμος για εσάς;

¨Ολοι μέσα μας κρύβουμε ένα παίδι, μπορούμε να πνίξουμε τα δακρυά του αλλα δ μπορούμε να σταμματήσουμε να ακούμε την φώνη του να μας φώναζει να πάμε να παίξουμε!!!

9) Ποια είναι τα χόμπι σας;

Ταξίδια (οσό γίνεται), διάβασμα, κολύμβηση, μπάσκετ, και το τελευταίο αποκτηθέντα χομπί βελόνακι!!!

Με την σειρά μου θέλω να δώσω και εγω το βραβείο στα παρακάτω blog :

 

http://waterfallsoflove.blogspot.gr/

http://skepseic.blogspot.gr/

http://miaanapnoi.blogspot.gr/

http://gatoseoistro.blogspot.gr/

Σε υπερευχαριστώ και πάλι!!

 

ΥΣ: Ηθελα να δώσω ένα ακόμα βράβειο σε ένα ακόμα μπλόγκ που μέτα λύπης είδα οτι κλείνει, καλή μου ελπίζω να τα λέμε απο τις σκίες!!

Το κάστρο

.....Όσο ταξίδευαν πέρναγαν μέσα από σύννεφα που άλλαζαν συνεχώς χρώμα και ουρανός άρχιζε να παίρνει το χρώμα της καληνύχτας, το έδαφος από κάτω τους φαινόταν σαν πολύχρωμο μωσαϊκό, ο αέρας που μαστίγωνε τα πρόσωπα τους λόγω της ταχύτητας ήταν ζεστός και ευχάριστος, ο βασιλιάς σκεφτόταν ότι αν υπήρχε παράδεισος πιθανότατα να είναι το μέρος που βρισκόταν αυτή την στιγμή άλλα δεν ένιωθε ότι έχει έχει πεθάνει κάθε άλλο ένιωθε πιο ζωντανός από πότε κάθε κύτταρο του απορροφούσε την ενέργεια από αυτό το σχεδόν τέλειο μέρος.


Το ταξίδι τους θα διαρκούσε για πολύ λίγο ακόμα μιας και το κάστρο είχε αρχίσει να φαίνεται στις πρόποδες ενός γαλάζιου βουνού...τα μάτια του αλόγου πήραν το χρώμα του βουνού και τα άρχισε να κατεβαίνει προς το έδαφος. -ΒΑΣΙΛΙΑ ΑΠΟ ΔΩ ΚΑΙ ΠΕΡΑ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΜΕ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΔΑΣΟΣ ΓΙΑΤΙ ΚΑΣΤΡΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΕΔΩ, Και έτσι πήραν το μονοπάτι που έβγαζε σ ένα θεόρατο δάσος που τα φυλλώματα τους ήταν και αυτιά γαλάζια και οι καρποί τους ήταν πορτοκάλι και βρισκόντουσαν στην ριζά γύρω-γύρω των ψηλών δέντρων ,ο βασιλιάς δεν χόρταινε να κοιτάει τις απίστευτες ομορφιές αυτού του τόπου, μετά από περίπου ένα χιλιόμετρο μέσα στο δάσος ξεπρόβαλε ένα άνοιγμα που οδηγούσε στο κάστρο βγαίνοντας από το άνοιγμα το είδαν .......Ήταν ψηλότερο και από τα τεράστια δέντρα, φαινόταν διάφανο αλλά δεν έβλεπες τίποτα από μέσα του, κάποιες φόρες μια λάμψη σαν ουράνιο τόξο πέρναγε και φώτιζε το κάστρο από το έδαφος μέχρι και τον τελευταίο του πυργίσκο κάθε παράθυρο ήταν κλειστό και τα τζάμια τους ζωγραφιστά με κάθε λογής χρώμα και σχέδιο, το άλογο κατέβασε ομαλά τον βασιλιά από την πλάτη που είχε μείνει αποσβολωμένος και τα μάτια θαμπά, σκεφτόταν το δικό του κάστρο εκείνο το μουντό γκρι οίκημα που ποτέ δεν το χε γεμίσει με χρώματα γιατί έπρεπε να φαντάζει απειλητικό μα αυτό το κάστρο ήταν διαφορετικό αυτή η χωρά ήταν διαφορετική ακόμα και εκείνος ήταν διαφορετικός σε αυτή την χώρα. Η πόρτα του κάστρου κατέβηκε για να υποδεχτεί τους ταξιδιώτες ο βασιλιάς προχώρησε μπροστά να δει το υπόλοιπο κάστρο με την λαχταρά ενός μικρού παιδιού, μπροστά τους ήταν ένας πολύ μεγάλος κήπος με πολύχρωμους μικρούς θάμνους, ένας γυάλινος διάδρομος ανάμεσα σε αυτόν οδηγούσε στην εσωτερική πόρτα του κάστρου από κάτω του κυλούσε ένα μοβ ποτάμι. Η πόρτα άνοιξε:

-Που είναι ο καλεσμένος μας; στην πόρτα στεκόταν μια πανέμορφη κοπέλα με ροζ μαλλιά και πράσινα μάτια το δέρμα της ήταν λευκό σαν το χιόνι και τα ρούχα της ήταν όλα στις αποχρώσεις του ροζ.

-ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΜΟΥ το άλογο υποκλίθηκε... Ο βασιλιάς Αδαμάντιος δεν είχε καταλάβει την παρουσία της βασίλισσας γιατί χάζευε ακόμα το κήπο του κάστρου που ένας πράσινος σαν κάστορας κυνηγούσε μια ροζ αράχνη... -Βασιλιά μου, είπε η βασίλισσα, τότε ο βασιλιάς γύρισε προς το μέρος της βασίλισσας και χλόμιασε βλέποντας την, υπήρχε μια ακόμη παρουσία που βρισκόταν πίσω από την βασίλισσα, έτριψε τα μάτια του και με φωνή έτοιμη να σπάσει κατάφερε να προφέρει την λέξη -Πατέρα..: (η συνεχεία σύντομα)

To Δέντρο που έδινε...

Αυτο το βίντεο το έστειλε μια φίλη στο τουιτερ, με συγκινήσε πολύ και με άγγιξε.. ας δινούμε στην ζώη το νοήμα που της αξίζει.

Ευχαρίστω Sophia_Lou

Fass Photo Booth : johnfass23 shared an Instagram photo with you

Fass Photo Booth : johnfass23 shared an Instagram photo with you: view full image "#sackboy"

A VERY NICE STORY

A kindergarten teacher has decided to let her class play a game.

The teacher told each child in the class to bring along a plastic bag containing a few potatoes.

Each potato will be given a name of a person that the child hates,

So the number of potatoes that a child will put in his/her plastic bag will depend on the number of people he/she hates.

So when the day came, every child brought some potatoes with the name of the people he/she hated. Some had 2 potatoes; some 3 while some up to 5 potatoes. The teacher then told the children to carry with them the potatoes in the plastic bag wherever they go (even to the toilet) for 1 week.

Days after days passed by, and the children started to complain due to the unpleasant smell let out by the rotten potatoes. Besides, those having 5 potatoes also had to carry heavier bags. After 1 week, the children were relieved because the game had finally ended....

The teacher asked: "How did you feel while carrying the potatoes with you for 1 week?" The children let out their frustrations and started complaining of the trouble that they had to go through having to carry the heavy and smelly potatoes wherever they go.

Then the teacher told them the hidden meaning behind the game. The teacher said: "This is exactly the situation when you carry your hatred for somebody inside your heart. The stench of hatred will contaminate your heart and you will carry it with you wherever you go. If you cannot tolerate the smell of rotten potatoes for just 1 week, can you imagine what is it like to have the stench of hatred in your heart for your lifetime???"

Moral of the story: Throw away any hatred for anyone from your heart so that you will not carry sins for a lifetime. Forgiving others is the best attitude to take!

True love is not loving a perfect person but loving an imperfect person perfectly

Μια απρόσμενη συνάντηση ,,,,

         Ήταν όλα τόσο όμορφα, δεν την χώραγε ο νους του τόση ομορφιά, γύρισε το κεφάλι του προς το νότο και αντίκρισε ένα τεράστιο καταραχτή με μπλε νερά, στην όχθη του αχνοφαίνοταν μια άσπρη μορφή σχεδόν μαγική αλλά δεν μπορούσε να καταλάβει τι ήταν, άρχισε να πηγαίνει προς το μέρος του, δεν χόρταινε την λάμψη που εξέπεμπε αυτή η μορφή, ακολουθούσε το φως σχεδόν εκστασιασμένος διάνυσε μια απόσταση 2 χιλιομέτρων με τα ματιά θολά από την λάμψη και χωρίς καμία κούραση ώσπου η μορφή πλέον έπαιρνε σχήμα.  Δυο  μεγαλόπρεπα λεύκα φτερά με πιτσίλες ροζ ορθάνοιχτα ξεπρόβαλαν από την πλάτη ενός τεράστιου λευκού αλόγου με μάτια στο χρώμα της θάλασσας όταν καταπίνει τον ήλιο. 

        Ήταν το άλογο που έβλεπε κάθε βράδυ στα όνειρα του, κρύφτηκε πίσω από ένα δέντρο για να το χαζέψει, ναι αυτό ήταν, από κόντα ήταν ακόμα πιο όμορφο. Το άλογο έπινε νερό στην όχθη του καταραχτή, ώσπου γύρισε το κεφάλι του προς την μεριά του δέντρου που ήταν κρυμμένος ο βασιλιάς και άρχιζε να οσμίζεται με μανία, ο βασιλιάς φοβήθηκε και έκανε ένα βήμα πίσω με αποτέλεσμα να σκοντάψει σ ένα μικρό σκατζόχοιρο που έτυχε να περνάει εκείνη την ώρα, και ο βασιλιάς έπεσε φαρδύς πλατύς κάτω ευτυχώς όχι πάνω στον πράσινο σκατζόχοιρο που άρχισε να τρέχει πάρα πολύ γρήγορα από τον φόβο μην τσαλαπατηθεί.
-ΧΑΧΑΧΑΧΑΧ, ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ; ακούστηκε μια δυνατή φωνή, ο βασιλιάς έψαχνε να βρει από ποιόν ακούστηκε η φωνή πριν απάντησει, άλλα δεν έβλεπε άλλη ανθρώπινη μορφή... -ΘΑ ΜΟΥ ΠΕΙΣ ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΑΙ; και τότε το άλογο προχώρησε προς το μέρος του βασιλιά για να αναγνωρίσει την μορφή και μόλις πήγε πόλυ κοντά πετάρισε τα μάτια του και έσκυψε με ευλάβεια το κεφάλι. Ο βασιλιάς τα χάσε σηκώθηκε όρθιος κοίταξε το τεράστιο κεφάλι που πλέον βρισκόταν στα πόδια του και με ένα κόμπο στο λαιμό είπε -Εσύ μίλησες; - ΧΑΧΑΧΑ, ΝΑΙ ΒΑΣΙΛΙΑ ΜΟΥ ΕΓΩ...- Mα πως, ξέρεις; ποιος είμαι; -ΟΧΙ ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΑΙ ΑΡΧΟΝΤΑ ΜΟΥ ΑΛΛΑ Η ΜΥΡΩΔΙΑ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΑΛΛΟΣ ΕΝΑ ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΠΟΥ ΈΧΕΙ ΕΡΘΕΙ ΣΤΟ ΤΟΠΟ ΜΑΣ ΜΥΡΙΖΕ ΣΑΝ ΚΑΙ ΣΕΝΑ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΕΣΥ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΑΠΟ ΕΔΩ...ΕΤΣΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ; - Ναι έτσι είναι δεν είμαι από δω, έρχομαι από πολύ μακριά...φαντάζομαι δεν ξέρω, πάντως εμένα έτσι μου φάνηκε.....
Το άλογο γέλασε ακόμα πιο δυνάτα -ΕΙΣΑΙ ΑΣΤΕΙΟΣ ΒΑΣΙΛΙΑ ΜΟΥ ΜΑ ΠΕΣ ΜΟΥ ΠΩΣ ΣΕ ΛΕΝΕ.....
- Αδαμάντιο, το άλογο γύρισε το κεφάλι του απο την άλλη στο όνομα του βασιλιά και άρχισε να παραμίλα λέγοντας συνεχεία - ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΩ, ΕΠΡΕΠΕ.... έγειρε πάλι το κεφάλι στα πόδια του βασιλιά και είπε -ΒΑΣΙΛΙΑ ΑΔΑΜΑΝΤΙΕ ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΑΤΕ ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΟΧΩΡΑ ΣΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΑΜΕ..........ο βασιλιάς κοίταξε το άλογο απορημένος άλλα πριν εκθέσει την απορία του κοιτάξε γύρω του και σκέφτηκε (ναι όλα είναι πιθανά)... - καλώς σας βρήκα λοιπόν,οφειλώ να ομολογήσω ότι έχετε μια πανέμορφη χώρα. -ΑΡΧΟΝΤΑ ΜΟΥ ΜΕ ΟΛΟ ΤΟ ΘΑΡΡΟΣ, ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΡΘΕΙΣ ΜΑΖΙ ΜΟΥ, ΕΧΟΥΜΕ ΤΑΞΙΔΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ.... - Που θα με πας; -ΟΠΟΥ ΑΡΜΟΖΕΙ Σ'ΕΝΑΝ ΒΑΣΙΛΙΑ, ΜΑ ΣΤΟ ΚΑΣΤΡΟ ΑΡΧΟΝΤΑ ΜΟΥ.... -ΕΛΑ ΑΝΕΒΑ ΣΤΗΝ ΠΛΆΤΗ ΜΟΥ ΘΑ ΠΑΜΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΕΙΜΑΣΤΕ ΛΙΓΑΚΙ ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΕΔΩ ...ΑΛΛΑ Μ ΆΡΕΣΕΙ ΝΑ ΕΡΧΟΜΑΙ ΕΔΏ Ο ΗΧΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΤΑΡΑΧΤΗ ΚΑΙ Η ΜΥΡΩΔΙΑ ΤΟΝ ΔΕΝΤΡΩΝ... ΕΙΝΑΙ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΗ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΝΕΡΟ ΜΕ ΞΕΔΙΨΑΕΙ - Mα και το τοπίο είναι μαγευτικό αναφώνησε ο βασιλιάς... -ΤΟ ΦΑΝΤΑΖΟΜΑΙ ΑΝ ΚΡΙΝΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΥΡΩΔΙΑ ΤΟΥ. O βασιλιάς ανέβηκε στην πλάτη του αλόγου αμίλητος, αυτό το άλογο ήταν τυφλό και θα ταξίδευαν μαζί στον αέρα μα για έναν περίεργο λόγο το εμπιστευόταν απόλυτα. Μόλις κάθισε αναπαυτικά πάνω στην πλάτη του αλόγου εκείνο άνοιξε τα πανέμορφα φτερά και ανέβηκαν στον ουρανό σε μια στιγμή και έτσι ξεκίνησαν το ταξίδι για το κάστρο....